Ιωάννης Β. Βέλλης

"Γράφω πάλι, παγιδευμένος/ σε μια θάλασσα, σε ένα ουρανό/ και κάποιες αγάπες/ που ταξιδεύουν στη σκέψη μου/ πότε λάγνες, πότε επιπόλαιες/ μα πάντα λατρεμένες/ κάτω από ένα ναό, αρχαίων/ φεγγίζουν στα μάρμαρα/ οι αναμνήσεις μιας εποχής/ που τρέχαμε, για αγγίγματα ευτυχίας/ με ένα όνειρο, που ξεπερνούσε τη νύχτα/ και τη ζωή μας/ παγιδευμένο, σε μια αναζήτηση/ φωτιά στις κοινότητες/ που αναπαύονταν/ που αγαλίαζαν, χωρίς ανάγκες ή ενοχές/ παγιδευμένος κι εγώ/ γυρίζω, εκεί που άρχιζα να ζω/ να αισθάνομαι, να πονώ/ και να δικάζω τις πράξεις μου/ βαθιές ματιές, με ταξιδεύουν/ και με γυρεύουν/ στα απόνερα μιας ζωής που βλάσθημα έζησε/ κινούμενη από σκέψεις, που δόθηκαν στις Ερρινύες/ και κάηκαν στις συνειδήσεις/ όπως μας χάρισαν/ Ελλάδα, πόσο μας ανήκεις;/ και πόσο χάνεσαι/ μακριά από τα παιδιά σου/ στα πέλαγα/ και τα βουνά, τα ηλιοκαμένα/ ήλιος οιονός, μας καλεί πάλι/ κάτω από γαλάζιο ουρανό/ όπου άνθρωποι, φτωχοί και πλούσιοι/ επιμένουν/ να μοιράζουν τα λάθη τους/ όπως την πρώτη μέρα/ ή να δωρίζουν στη λήθη/ μια σιωπή σαν άγια αμαρτία/ που συγχώρεση περιμένει/ πριν φύγει μακριά/ μοναστικά, σε μια πολιτεία/ σε μια ιστορία/ που δεν δίνει άφεση/ σε χρόνια και εποχές/ δακρύζω στην εικόνα της/ μοιράζομαι το πάθος/ κάτω από το λιώσιμο ενός κεριού/ που φρόντισαν άλλοι/ να καεί ευλαβικά/ για μια σωτηρία, για μια ανάσταση νεκρών/ σε μια κοινωνία/ που ειρήνη, ευλογία, ευτυχία/ την κάνουν μία/ και οι άνθρωποι φέρονται φιλόξενα/ όπως μεγάλωσαν/ με ένα Δία ή ένα Ναζωραίο/ σαν λάτρεψαν τις στιγμές τους."

Γιάννης Βέλλης

http://www.youtube.com/watch?v=2YxzApTeJWc